Destroya

 Hej! Zaczynamy przygodę z czymś ciupkę dłuższym niż zazwyczaj, przeczytajcie ten wstęp. Zróbcie ten wyjątek, ponieważ jest ważne info ;) Tak więc chodzi o to, że naginam lekko ogólnie wiadome fakty w tym opowiadaniu, ludzie którzy nie żyją, u mnie żyją, czasem ktoś kto przeżył wojnę, u mnie nie żyje. I tak dalej. Ogólne fakty tez są trochę nagięte, jednak tak ładnie jest to oprawione, że się połapiecie, a nawet nie zauważycie że coś jest nie tak. Dziękuję! :D

PROLOG

Nie powinienem był tu przychodzić. Nie powinno mnie tu być. Po co tu jestem?

W tej sytuacji nie mogłem się już cofnąć, musiałem iść do przodu. Musiałem dowiedzieć się co oni robią. Wychyliłem się zza rogu i rozejrzałem po piwnicy jednego lokalu w Hogsmeade. Po chwili ujrzałem Snape'a rozmawiającego z Luplinem. O co chodzi? Przysunąłem się bliżej, żeby lepiej słyszeć, mimo to słyszałem tylko urywki szybkich poplątanych wypowiedzi. Zauważyłem, że Snape wyciągnął różdżkę. Musiałem uciec stamtąd jak najszybciej.
Wracając do Hogwartu zastanawiałem się, co oni tam robili. Do tego, Snape i Luplin? To jakby... bratać się z wrogiem, lub nie, w końcu różdżka Snape'a. Mój geniusz zazwyczaj podpowiadał mi, o co chodzi. Ale tym razem, w mojej głowie gościła pustka. Spojrzałem się za siebie. Nikogo nie było, a słyszałem jakiś szmer. Nie chodzi o to żebym się bał, przecież Malfoyowie nigdy się nie boją, po prostu czułem naglą chęć oddalenia się z tego miejsca. Nagle ujrzałem jakiś cień, przesuwający się wśród drzew. Cholera jasna. Drugi cień. I trzeci. Zauważyłem coś dziwnego, wiec postanowiłem to sprawdzić. Pieprzona moja ciekawość. Pięć minut drogi za cieniami, znalazłszy się na jakiejś a'la polance w lesie, postaci zatrzymały się.

-Chyba już dobrze.

-Okej, ściągamy.

Postacie zdjęły płaszcze.

-Harry, gdzie zostawiłeś pelerynkę niewidkę?

-Nie jestem pewny

-Pomyśl. Wiesz, nam będzie trochę ciężko ją samym znaleźć.

Zaśmiałem się po cichu, i wkroczyłem na polankę.

-Co my tu mamy, Potter, Granger, Weasley.
-Spieprzaj, Malfoy.-odezwał się rudzielec

-Co dzieci robią w środku nocy, nie boją się chodzić same?- olałem obrazę z ust rudego
-Powiedział.- odezwała się mądralińska- Czego chcesz?

-A co nas obchodzi, czego chce?-zapytał dziewczyny rudzielec- Spieprzaj i tyle.-skierował się do mnie

-Ron, spokojnie.- odezwał się pieprzony kurwa Potter.- Malfoy, może oboje nic nie widzieliśmy, co?

-Uwierz mi, ze chciałbym nie widzieć tego, co dzisiaj widziałem.- powiedziałem, przypominając sobie sytuację z Snapem i Luplinem, po czym bez słowa odwróciłem się i odszedłem.

Normalnie mieliby przejebane, ale po dzisiejszych wrażeniach, nie miałem ochoty na dalsze przygody.

Oni są takimi przyjaciółmi, zrobią dla siebie wszystko. Dla mnie nikt by się nie poświęcił. Chociaż.. ja zrobię dla siebie wszystko. Zaśmiałem się, i ruszyłem dalej w stronę Hogwartu.

Siedząc w swoim przytulnym pokoiku, wyciągałem spod łóżka ukryty pamiętnik, który specjalnie zaczarowany, ukazywał się tylko i wyłącznie na mój rozkaz. Nie mogłem pozwolić komukolwiek go zobaczyć. Starym zwyczajem przetarłem okładkę, i przeczytałem widniejący napis:
 

"Obym tak nigdy się nie zrealizował.
Obym tak nigdy nie znalazł zadowolenia.
Obym tak nigdy nie stał się idealny."

Obróciłem pamiętnik i przeczytałem napis, na odwrocie:

"Nie chcę być urzeczywistnionym, zadowolonym z siebie ideałem."

Jest to zakończenie cytatu na początku, ten cytat otwiera i zamyka całe moje życie, które jest w moim pamiętniku. Odkąd tylko pamiętam, codziennie wieczorem wpisywałem datę, i jedno zdanie, podsumowujące dany dzień.

Otworzyłem pamiętnik, na następnej czystej stronie, zapisałem datę, i zdanie:
"W miarę posuwania się po osi czasu szansa na przeżycia spada w końcu do zera dla każdego."