Destroya

Część Trzecia

Gdy wstałem rano, w pokoju wspólnym spotkałem tylko Blaise'a. Oboje zaspaliśmy. Cudownie, od niego trzeba zacząć, wiem że szybko ulegnie. Dalej mnie lubi.

-Hej Blaise.

-Siema Draco.

-Która godzina?

-9;03

-Cholera, jak mogłem tak zaspać?- zapytałem retorycznie
-Bardzo często to robisz- Blaise prawie się uśmiechnął

-Wiem- uśmiechnąłem się do niego delikatnie

Jest punkt! Blaise załatwiony. Niestety z Pansy nie będzie tak łatwo.

-Poczekać na Ciebie?-zapytał prawie ubrany chłopak

-Jasne, już idę, chwila-zawołałem z łazienki, ze świadomością szczęścia, że Blaise nie widzi mojego uśmiechu, bo pewnie dostał bym za niego w pysk. W mój piękny, właśnie smarowany kremikiem pyszczek. Zacząłem dziwnie do siebie mówić, zdecydowanie za dużo odosobnienia.

Na śniadaniu usiadłem obok Pansy.

-Hej Pansy-zaczepiłem dosyć szarmancko.

Niestety nie dostałem żadnej odpowiedzi. Bardzo dobrze. To oznacza że jest zdolna mi wybaczyć. I że jest świadoma tego, że mi wybaczy.

...

Po śniadaniu idąc po korytarzu poczułem swój wzrok na sobie. Zacząłem się rozglądać po wszystkich uczniach, niestety korytarz był tak zatłoczony, ze nic nie było widać.

Gdy spuściłem wzrok, znowu poczułem w podświadomości to spojrzenie. Cholera jasna no! Czego znowu?! Jednak gdy rozejrzałem się, znów nie dowiedziałem się, kto mnie obserwuje. Szybko skręciłem w boczny korytarz, aby uniknąć świdrującego wzroku. Ludzie, ja naprawdę nie mam czasu na takie pierdoły.

Na lekcji posłałem Pansy liścik.

"P.
~D."

Pansy zawsze wiedziała że nie umiem przepraszać, więc aby zaoszczędzić mi cierpień, kazała pisać P.*
Otworzyła liścik i odczytała, po czym zgniotła kartkę, co osobiście bardzo zabolało moje biedne czułe serduszko. Po chwili jednak zauważyłem, ze załamała się, i wyrwała kartkę z zeszytu.
"Nie będzie tak łatwo."-przeczytałem po chwili

Uśmiechnąłem się szeroko w jej stronę, a dziewczyna z taką jakby miłością w oczach, powróciła do pisania notatek w zeszycie. Właśnie, też powinienem to zrobić. Zabrałem się za zeszyt.
Po wejściu do pokoju wspólnego, zobaczyłem wszystkich siedzących tam Ślizgonów. Uczących się? Gandalfie przenajświętszy, co się dzieje w tym kraju.

-Cześć Pansy.

-Witaj Draco- odpowiedziała zimnym tonem, z przymrużeniem oka, i wróciła do książki.

-Siema Blaise.

-Hej Draco, mogę z tobą pogadać? Na osobności.

-Jasne, chodź.

Tak, Blaise był spoko. Mimo że Pansy traktowałem jak taką drugą mamę, to Blaise'a lubiłem najbardziej. Był... no właśnie. Po prostu był. Nie jak super Ron, ale jak taki zwykły Blaise. Rozmawialiśmy, gdy po chwili prosto z mostu zapytał mnie, czy dalej się przyjaźnimy, i czy już przegrałem ten głupi zakład. Odparłem, ze owszem, przyjaźnimy się, ale żadnego zakładu nie przegrałem. Po prostu mi się znudził. Blaise uśmiechnął się i mnie przytulił. Tak, gejowskie. Tak, obaj byliśmy gejami, którzy przytulali się, lub gdy Blaise czasem płakał w moich objęciach z powodu złamanego serca, przez jakiegoś chuja, to nawet i kilka razy się pocałowaliśmy. A co było najlepsze w tym wszystkim? Że wiedziałem że Blaise nigdy mi nie odwali niczego z "nagła miłością". Kiedyś, gdy się upiliśmy, wyznał mi, że spróbował pomyśleć o mnie jak nie o przyjacielu, tylko jak o chłopaku. Jednak stwierdził, ze ten widok po 10 sekundach go obrzydził, ponieważ nie jestem w jego typie, ani wyglądem (bezczelność!), ani charakterem, a już tym bardziej zapachem. Nie mam pojęcia o co chodzi, ale każdy chłopak Blaise'a musiał mieć TEN zapach, lub podobny. Jakikolwiek on jest. Gdy chłopak pożegnał się i wyszedł z mojego pokoju, sięgnąłem czym prędzej po pamiętnik i zapisując datę, wpisałem zdanie:

"Z przyjaciółmi trzeba się przyjaźnić, a nie tylko ich mieć."
Dzisiaj zasnąłem z uśmiechem na ustach, i niewypowiedziana ulgą w sercu.